Posprzątam po sobie życie, ...Boże

na wpół rozebrane

z kart Twojego pamiętnika...

Słowem malowanie gasnących z czasem zakamarków serca ... na peryferiach poezji, przeklętej chwili skupienia w sobie egotycznych pędów ze złego kwietnika.  Gdy myśli zostają zawłaszczone przez rozważania o własnej emocjonalności, to dzieje się kosztem wrażliwości na tych, co są zaraz obok. Poezja, która schodzi z desek zwykłego ludzkiego współodczuwania, przechodzi w sferę poza ludzką ... czysta estetyka ...  tracąc swą wiarygodność, nie jest dla lecz jest obok. Syci oko, lecz duszę pozostawią martwą i samotną... tolerancja poezji, która gdy nie jest karczowana rozsądkiem obradza owocem obojętności.

Obserwuję ewolucję swojej wrażliwości na świat. Z jakimś żalem, że kiedyś byłam inna... lepsza. Teraz mijam świat, i tego świata już nie dostrzegam... czasem... kolejną inkarnację Janka Muzykanta, tym razem w dziewczynce z warkoczem w ciemnym tunelu dworca, mała postać, która grą na skrzypcach usiłuje zatrzymać uwagę przechodzących obok tłumów, czy może być gorsze miejsce, aby zatrzymać coś co jest wprawione w ruch na najwyższym swoim biegu? dziwnie... ale ona ze swoimi skrzypcami pasuje do tego ponurego miejsca, tak jakby jej postać na trwałe zżyła się z mozaiką szarych płyt betonowych... dziwne że to co jest tak bardzo żywe, ciepłe i ludzkie jest brakującym elementem nieludzkich miejsc... dziwne, że miejsca kaźni nabierają pełnej szacunku ciszy i stają się żyznym polem...

Naturalna kolej rzeczy, że zapomina się to co bywa złe... czas łagodzi ból... i trzeba dalej żyć.

Ja ciągłe sobie obiecuję, że zacznę żyć, gdy tylko wrócę... zbyt często nie dotrzymuję sobie obietnicy i chwilami mam wrażenie, że moje życie zaczyna stanowić rozlewisko skrzyżowań, które nie tworzą spójnej jedności do niczego nie prowadzą – chaotyczne poszukiwania prostej ...

Pierwsza chwila oswajania samotności, gdy stygnie ciepło między palcami dotyku, który rozrywa czas... to pierwsza chwila, gdy uchodzi żar świeżego wspomnienia...   rozmazują się kontury chwili, które jeszcze wczoraj rzeźbiłam wszystkimi zmysłami – dziś już tylko pamięć.

Dworzec. Zginęło wszystko z pola widzenia  - tamten świat się skurczył... tej podróży nie sposób zakończyć. Czekam z niecierpliwością dnia, kiedy będę mogła wrócić po swój kawałek serca.. który zostawiłam na drugim krańcu Polski.

Masowe zagłady zawsze budzą większe emocje.. tak jakby śmierć czyjegoś pojedynczego życia nie robiła już wrażenia... a jeszcze mniej znaczy śmierć jakiegoś marzenia... czy nam jednak ważyć wagę każdej z tych śmierci... śmierć to śmierć....

TO NIE KOBIETA, TO NIE CZŁOWIEK ... TO CZAROWNICA...Polowanie na czarownice znów się rozpoczyna. Przed nieznanym trybunałem stanęła tym razem pigułka antykoncepcyjna – pod przykrywką środka farmaceutycznego, jest oto ona nawoływaniem do grzechu z przyjemności jaką człowiek może czerpać z fizycznej bliskości, przestępstwo nie tylko natury moralnej ale i zbrodnia przeciwko ludzkości... a nawet rodzinie – czyż może być potworniejsza zbrodnia niż przestępstwo przeciw naturalnemu węzłowi rodzinnemu? Nawet jeśli ten węzeł nie scala, ale jest pętlą wisielca? Przyjemność z życia w tym ujęciu jest niezgodna z naszym narodowym zamiłowaniem do cierpiętnictwa i rozdrapywania martylogii – patologiczne skrzywienie narodowej psychiki, nawołujące do nieustannej lustracji, donosicielstwa – my ciągle jako Chrystus Narodów występujemy na tym obrazie... jest to tak żenujące jak ślepota starej kobiety, która nie potrafi dojrzewać z godnością, przebierając się stroje, które są przynależne młodości...

Czemu ciągle nasycamy swoje oczy i wyobraźnię własnym trupem, zamiast pozwolić mu zgnić i ustąpić miejsca nowym pomysłom... czasem mi się wydaje, ze dlatego, bo nie mamy po prostu pomysłu na życie, stąd też i ciągłe odwoływanie się do przeszłości.. jakkolwiek by ta historia zmurszała nie była, to jednak jest.

Nie dałam się uwieść masonom, cyklistom, bananowej młodzieży... ani też nie dałam wiary Czarnej Wołdze. A jednak – ktoś za tym stoi !!!...  słyszę spektakularne w swej teatralności zawieszone pytanie – teoria spisku ma swoje kolejne odsłonięcie. A stoi za tym wszystkim tym razem finansjera spod ciemnej gwiazdy, pod postacią wszechmocarnych koncernów farmaceutycznych.  Dałam się zwieść naukowej opowieści o pigułce hormonalnej – zawierzając jej wiarygodności bardziej niż rosyjskiej ruletce, gdzie to Pan Bóg kule ludziom nosi i co posieje w kobiecym łonie, to też i się zaopiekuje licznym swoim człowieczym potomstwem, płodzonym byle jak i byle gdzie.

Nie odmawiam nikomu prawa wyboru, ale też i nie życzę sobie by mi odbierano, negując moją ścieżkę moralności... jestem na tyle dorosła i na tyle dojrzała, aby być w stanie plewy oddzielić od żywego ziarna... dysponuję pełną władzą nad swoją duchowością i kobiecością, niezbywalnym prawem równości - nie mniej i nie więcej, ale tyle samo co bezdomny jak i bogacz, głodny jak i nasycony...

Człowiek jest zbyt niejednoznaczny, aby go móc z całą pewnością osądzić – zarówno jako świętego czy jako grzesznika.  Znam ja grzeszników i komunistów, którzy więcej dobra zwykłą ludzką przyzwoitością wyświadczyli niż niejeden obłożnie cierpiący na zdewociałą mutację swego religijnego zagubienia.   Bo religijne zagubienie z wiarą nie ma nic wspólnego – człowiek wierzący przede wszystkim stara się rozumieć istotę swej wiary – umiłowanie Boga w swej mądrości nieskończonej, nie zaś ludzkie wyobrażenie boskiego kołtuna.

Czym dziś skrzywdziłam, tym jutro komuś mogę życie uratować – które ja jest prawdziwsze?, to lepsze czy to złe... czy też to które uda nam się dostrzec?

Jest coś chorego w obsesyjnym dopatrywaniu się grzechu w ludzkiej zmysłowości... średniowiecze: wszędzie grzech: jesteście brudni, jesteście skazani na śmierć, jesteście zaropiali grzechem...biczownicy i obcowanie czarownic z szatanem. Wydawałoby się że czas mroku odszedł.. ale tymczasem koło historia zatacza  - echo miernoty wyobraźni elit, które mienią się rycerzami wartości ...ale wartości wybiórczych ... oby tylko przeforsować swoje osobiste poglądy.